موضوع مهمي كه اين روزها ذهن اصلاح طلبان را به خود مشغول ساخته است، آمدن يا نيامدن خاتمي است و حتي كار به جايي رسيده است كه برخي حاميان وي در جبهه مشاركت و سازمان مجاهدين موضوع «يا خاتمي يا هيچ كس» را مطرح مي كنند. پرداختن به اين موضوع البته ابعاد گوناگوني دارد كه بايد دوستان اصلاح طلب به همه آنها بپردازند. اينكه اگر خاتمي آمد با چه واكنشهايي از سوي اصولگرايان مواجه خواهد شد و حتي بايد ديد شيخ مهدي كروبي در برابر اين موضع چه واكنشي نشان خواهد داد. همچنين بايد در نظر داشته شود كه در صورت عدم پيروزي خاتمي( كه با توجه به نيروهاي غيبي موجود در كشور چندان دور از ذهن نيست) تكليف اصلاح طلبان و خود وي چه خواهد شد.

اما آنچه كه بايد در نظر داشت، اين است كه در صورت ورود خاتمي به كاخ رياست جمهوري، وي بايد به صورت متفاوتي در زمينه چينش وزيران و استانداران عمل كند. بي شك به طور مثال در زنجان افرادي مانند رسول بيات، مسيح اله سلطانی، شيخ مهدي اسكندري و ديگر دوستاني كه از سابقه روشني در دوران اصلاحات برخوردار هستند، نبايد در صدر بنشينند و قدر ببينند و كارهاي گذشته خود را دنبال نمايند. كارهايي كه هيچ خيري براي مردم نداشته و تنها افراد معدودي ذي نفع گريده اند. در هر حال لازم به ذكر است آنهايي كه ما را مي شناسند، مي دانند كه هيچ گاه به دنبال اين نيستيم تا از رفت وآمد افراد براي خود كيسه اي بدوزيم. با اينكه نبايد زياد هم به اين دوستان دلخوش بود تا اتفاق خاصي بيفتد.